خدایا صد هزار مرتبه شکرت.

سلام گلهای قشنگم.

زمانی که تولد ترنم جون بود مه یاس جونم سخت مریض بود به طوریکه هر چی می خورد بالا 

می آورد.

بعد از مریضی سخت ناز گلم ، خیلی ضعیف شده بودی  .

قربونت برم که آنقد بیحال بودی که فقط می خوابیدی. (اما موقع عکس گرفتن می خندیدی)

واسه همین بطور اتفاقی شما رو   پیش خانم دکتر مظاهری تو بیمارستان امیرالمومنین

بردم .خانم دکتر اول تشخیص رفلاکس شما رو برای غذا نخوردنت داد که گفت باید به مدت

سه ماه رانیتیدین بخوری .

بعد از ٢ ،٣ روز به قدری غذا خوردنت خوب شده بود که ماشالا هر چی بهت می دادیم می

خوردی .واسه همین خیلی زود ضعفت برطرف شد.

از اون به بعد غذا خوردنت بهتر شده (البته نه به اندازه روزهای اول که هر چی بهت می دادم

میخوردی) ،اما از قبل خیلی بهتر شده و از این بابت فوق العاده شکر گذار خدای مهربونم

هستم.

تخم مرغ عسلی از جمله چیزایی بود که هر روز صبح تو صبحونه شما و داداش سینا بود.

پس از بهتر غذا خوردن دخترم ،یه بار براتون میگو سرخ کردم که به عنوان عصرانه بخورین .

سینا که اصلاً نگاه نکرد و گفت که خوشش نمی آد ،اما تو به قدری از میگو خوشت اومد که

تصمیم گرفتم یه روز در میان به عنوان عصرانه برات درست کنم .تو هم خدا رو شکر کامل اونا

رو می خوری و خوشت اومده.همجنان یه روز درمیان بهت میدم می خوری.

از جمله کارهای دیگه که برای غذا خوردن شما  انجام شد شکل دار کردن سوپ برای شما و

سینا بود. البته تو این قسمت سینا استقبال بیشتری کرد.

 درخواست بشقاب دوم با تزیین جدید و سه سوته:

 عزیزای خوشکلم آرزوی من برای شما  سلامتی همیشگی و رشد بالندگی و رسیدن به تمام

آرزوهاتونه.